استاندارد RFC 822

 

  • تعدادی فیلد مشخص و تعریف شده که برای عملیات انتقال نامه لازم است. این قسمت سرآیند نامه را تشکیل می دهد. ( این فیلدها متنی هستند)
  • یک سطر خالی ( به عنوان مرز قسمت سرآیند و بدنۀ نامه )
  • بدنه پیام ( شامل متن اصلی نامه )

فیلدهائی که در سرآیند نامه قرار می گیرند (و بعضی الزامی و برخی دیگر اختیاری هستند) دقت کنید که ترتیب کوچک و بزرگ بودن حروف هر فیلد برای سرویس دهنده های پست الکترونیکی مهم است و باید دقیقاً بگونه ای باشد که در جدول درج شده است؛ هر گونه تغییر در آن ممکن است منجر به بروز خطا شود.

فیلد های جدول(1-9) را جداگانه توضیح توضیح می دهیم. ذکر این نکته ضروری است که هر فیلد باید در یک سطر مجزا قرار بگیرد و نباید بین آنها سطر خالی وجود داشته باشند.

  • فیلد To در جلوی این فیلد (البته پس از یک فاصلۀ خالی) آدرس شخص گیرندۀ نامه قرار میگیرد؛ مثلا
شرح فیلد
آدرس پست الکترونیکی گیرنده اصلی نامه To:
آدرس پست الکترونیکی گیرنده یا گیرندگان ثانویه Cc:
آدرس پست الکترونیکی گیرنده یا گیرندگان ثانویه بدون اطلاع از آدرس یکدیگر Bcc:
آدرس پست الکترونیکی صاحب اصلی ( نویسنده ) نامه From:
آدرس پست الکترونیکی فرسنده نامه Sender:
خطی که توسط سیستمهای پست الکترونیکی در بین مسیر اضافه می شود. Received:
سپس برگشت نامه را تعریف می کند. Return-path:

جدول(1-9)    فیلدهای سرآیند در استاندارد RFC 822

همانگونه که در مبحث سیستم DNS اشاره شد، قسمت سمت راست آدرس پست الکترونیکی ( یعنی پس از علامت @ ) نام ماشین سرویس دهندۀ پست الکترونیکی است که باید به آدرس IP ترجمه شود و سمت چپ آن نام فردی قرار می گیرد که به عنوان یک مشترک بر روی آن ماشین تعریف شده و باید نامه دریافت نماید.

  • فیلد Cc : در جلوی این فیلد آدرس پست الکترونیکی شخص دیگری درج می شود که باید رونوشتی از این نامه را دریافت نماید.
  • فیلد Bcc : این فیلد دقیقاً همانند قبلی است با این قدرت که گیرندگان نامه از این موضوع که شخص دیگری این نامه را دریافت کرده مطلع نخواهند شد چرا که در مقصد محتوای این فیلد نشان داده نمی شود. دقت کنید که هیچ تفاوتی بین نامه ای که هر یک از گیرندگان دریافت می کنند وجود نخواهد داشت یعنی اگر جای آدرسها در فیلد To و فیلد  Bcc (یا CC ) عوض شوند اتفاق خاصی نخواهد افتاد.
  • فیلد From : در جلوی این فیلد آدرس پست الکترونیکی نویسنده و صاحب اصلی نامه درج می شود.
  • فیلد Sender : جلوی این فیلد آدرس پست الکترونیکی کسی که حقیقتاً نامه را ارسال کرده است قرار می گیرد. بعنوان مثال فرض کنید رئیس یک شرکت به منشی خود دستور می دهد نامه ای را برای یک موسسه نوشته و ارسال نماید. بنابراین باید در فیلد From   آدرس رئیس شرکت و در جلوی فیلد : Sender آدرس پست الکترونیکی منشی شرکت قرار بگیرد اگر نویسنده اصلی نامه و ارسال کننده آن هر دو یکی باشند نیازی به فیلد Sender نخواهد بود.
  • فیلد Received : گاهی بین سیستم پست الکترونیکی فرستندۀ نامه و سیستم گیرندۀ نامه ، سرویس دهنده های دیگری بعنوان واسطه های انتقال وجود دارد. این نماینگیها پس ازدریافت نامه، سطری حاوی فیلد Received هویّت و آدرس خود، ساعت و تاریخ دریافت پیام و هر گونه اطلاعاتی که می تواند برای ردیابی مسیر مفید باشد به آن اضافه می نمایند. برای مثال فرض کنید یک دانشگاه دارای سیستم پست الکترونیکی است که تمام نامه ها را دریافت و بین سرویس دهنده های پست الکترونیکی در هر دانشکده توضیع می کند، سرویس دهندۀ کل دانشگاه که با دنیای خارج در ارتباط است بعنوان واسطه انتقال شناخته می شود.
  • فیلد Return-path : آخرین واسطۀ انتقال این فیلد را به نامه اضافه می نماید و مشخص می کند که پاسخ نامه چگونه باید به فرستندۀ آن برگردد از لحاظ تئوری این اطلاعات را می توان از فیلد : Received  استخراج کرد.

به غیر از فیلدهائی که توضیح داده شد فیلدهای اضافی دیگری هم وجود دارد که توسط سیستم انتقال استفاده و پردازش نمی شود بلکه فقط برای اطلاع شخص خوانندۀ نامه یا برنامه ای که کاربر برای خواندن نامه اش از ان استفاده می کند مفید خواهد بود و وجود و عدم وجود آنها مهم نیست. این فیلدها در جدول (2-9) معرفی   شده اندکه در ادامه انها را معرفی می کنیم.

شرح فیلد سرآیند
تاریخ و زمان ارسال پیام (نامه) Date:
آدرس پست الکتونیکی کسی که باید پاسخ این نامه را دریافت نماید. Replay-To:
یک شماره منحصر بفرد برای آنکه بتوان بعداً به ان شماره استناد کرد. Massage Id:
شماره نامه ای که این نامه در پاسخ به ان برنامه می باشد. In-replay-To:
شماره های دیگری که این نامه با آنها مرتبط است. References:
برخی از کلمات کلیدی از مضمون نامه که توسط نویسندۀ نامه انتخاب می شود. Keywords:
موضوع نامه ( خلاصه بسیار کوتاهی از نامه فقط در یک خط ) Subjects:

جدول (2-9)                 فیلدهای اختیاری در استاندارد RFC 822

  • فیلد Date: در جلوی این فیلد تاریخ و زمان ارسال نامه قرار می گیرد. معمولاً تاریخ و زمان بر حسب ساعت گرینویچ (GMT) درج می شود.
  • فیلد Replay-To : این فیلد زمانی بکار می رود که نویسنده اصلی نامه تمایلی به دریافت پاسخ آن نامه نداشته باشد بلکه بخواهد پاسخ نامۀ ارسالی توسط شخص ثالثی در یافت شود. لعنوان مثال مدیر بازاریابی یک شرکت برای مشتریان خود نامه ای را تنظیم کرده و منشی او آنرا ارسال می نماید. پاسخ نامه های ارسالی باید به مدیر فروش شرکت ارجاع داده شود بنابراین در جلوی فیلد Replay-To آدرس مدیر فروش درج می شود.
  • فیلد Massage Id : در جلوی این فیلد یک شمارۀ منحصر به فرد و اختیاری قرار می گیرد که بتوان برای نامه های پیرو که بعداً ارسال می شود به آن استناد کرد.( دقیقاً مثل شماره نامه های اداری)
  • فیلد In-Replay-To : در جلوی این فیلد شماره نامه ای قرار میگیرد که نامه فعلی در پاسخ به آن ارسال شده است.
  • فیلد References : در جلوی این فیلد شماره نامه های دیگری قرار می گیرد که نامه فعلی به موضوع آن نامه ها مرتبط است.
  • فیلد Keywords : برخی از کلمات کلیدی که با متن و موضوع نامه مرتبط است و برنامۀ نامه خوان میتواند آنها را ملاک دسته بندی یا جستجو قرار بدهد.
  • فیلد subject: یک کلمه یا جمله کوتاه که مضمون نامه را برای خواننده آن مشخص می نماید.

اگر چه فیلد های فوق اختیاری هستند ولی اگر کمی به آنها دقت کنید متوجه خواهید شد که در یک شرکت که ممکن است روزی صدها نامۀ الکترونیکی دریافت کند این فیلدها چقدر می توانند مفید واقع شوند و یک  نرم افزار نامه خوان برای دسته بندی، جستجو، تصمیم گیری برای سرنوشت نامه ها یا بایگانی آنها، چگونه     می تواند از آنها استفاده کند.

در استاندارد RFC 822 شخص کاربر می تواند فیلدهایی را برای استفاده خودش یا نرم افزاری که برای خواندن نامه هایش استفاده می کند تعریف نماید. تمام این فیلدها که همانند بقیۀ فیلدها در قسمت سرآیند نامه درج می شوند بایستی حتماً با دو حرف X- شروع شوند. این فیلدها فقط برای یک نرم افزار خاص یا شخص کاربر مفید خواهد بود و سرویس دهنده ای پستی که وظیفه انتقال و ذخیرۀ نامه ها را بر عهده دارند آنها را نادیده  می گیرند. مثلا فرض کنید یک موسّسۀ خوش ذوق بخواهد در یک فیلد از هر نامه ای که ارسال می کند (بطور خودکار و توسط نرم افزار ) یک بیت شعر یا ضزب المثل قرار بدهد. در این حالت در قسمت سرآیند نامه فیلد زیر قابل تعریف است:

X-Proverb:……..             ضرب المثل:.............

(البته باید نرم افزار نامه خوان شخص گیرنده بتواند این فیلد را تمیز داده و نشان بدهد)

یادآوری این نکته بسیار مهم خواهد بود که هر فیلد و رشته ای که جلوی آن نوشته می شود باید در یک سطر مجزا قرار بگیرد و بین سطرهای سرآیند سطر خالی نباشد چرا که سطر خالی به منزله به منزله خاتمه قسمت سرآیندنامه و شروع متن (بدنه) نامه تلقی می شود و نرم افزار نامه خوان درون بدنۀ نامه را پردازش نخواهد کرد.

استاندارد RFC 822 تقریباً کامل و جامع است ولی فقط زمانی بکار می آید که هدف ما ارسال نامه هائی باشد که مطلقاً متنی و به زبان انگلیسی هستند. حال فرض کنید بخواهید نامه ای جهت تبریک سال نو به زبان فارسی بهمراه یک فایل تصویر بعنوان کارت پستال برای یک دوست ارسال نماید یا بخواهید قطعۀ کوتاهی از فیلم جشن تولد فرزندتان به نامه شما ضمیمه شود. در چنین مواردی استاندارد RFC 822 که مربوط به دو دهه قبل است جوابگو نخواهد بود استاندارد جدید MIME ضمن پشتیبانی از RFC 822 این نواقص را برطرف کرده است.