پروتکل های مسیریابی را می توان به شکل های مختلف دسته بندی نمود. یکی از شیوه های دسته بندی پروتکل های مسیریابی Classful و Classless بودن آنها می باشد. در این مطلب ما قصد داریم این نوع دسته بندی و تفاوت آنها را برای شما شرح دهیم.

زمانیکه نسبت به پروتکل های مسیریابی و الگوریتم های آنها شناخت پیدا می کنیم سوالی به ذهن همه ما خطور می کند که : از کدام پروتکل مسیریابی برای شبکه خود باید استفاده کنم؟

در پاسخ به این سوال باید گفت که هیچگونه جواب مستقیم و قطعی برای آن وجود ندارد و در واقع معیار پاسخ به این سوال بررسی و ارزیابی فاکتورهای مشخصی می باشد. از نوع شبکه مورد استفاده ما تا تجهیزات آن و طراحی و بسیاری موارد دیگر. در نهایت شما با بررسی هایی که انجام می دهید اقدام به انتخاب یک پروتکل و الگوریتم مسیریابی نموده و شبکه خود را بوسیله آن راه اندازی می کنید.

بر مبنای آدرس دهی TCP/IP پروتکل های مسیریابی را می توان به دو دسته زیر تقسیم بندی نمود :

پروتکل های مسیریای Classful

پروتکل های مسیریابی Classless

  • پروتکل های مسیریابی Classful

به پروتکل هایی گفته می شود که هیچگونه اطلاعات مرتبط با Subnet mask را در بروزرسانی های مسیریابی خود حمل نکرده و جابجا نمی کنند. همچنین در این پروتکل ها برای برقراری ارتباط و تبادل بروزرسانی ها اینترفیس ها متقابل باید از Subnet Mask یکسانی برخوردار باشند. یکی از مسائل مرتبط با این پروتکل ها ارسال بروزرسانی ها بصورت دوره های زمانی مشخص برای تمامی اینترفیس ها می باشد حال آنکه چه بروزرسانی رخ داده باشد یا خیر. ارسال این بروزرسانی ها بصورت مداوم بخصوص بر روی لینک های WAN که از پهنای باند کمتری برخوردار هستند بالطبع باعث افزایش ترافیک و کندی سرعت خواهد شد. بطور کلی پروتکل های مسیریابی Distance Vector را می توان جز پروتکل های Classful قرار داد. بعنوان مثال RIPV1 و IGRP از پروتکل های نوع ِClassful می باشند.

  • پروتکل های مسیریابی Classless

این پروتکل ها برخلاف پروتکل های Classful هنگام انتقال بروزرسانی و تغییرات اطلاعات مرتبط با Subnet Mask را نیز منتقل می کنند. این نوع از پروتکل ها به شبکه اجازه می دهند تا از Subnet و طول های آدرس دهی مختلف استفاده کند ، از اینرو از CIDR و VLSM نیز پشتیبانی می کنند. تفاوت دیگر این پروتکل ها با نوع پروتکل های Classful ارسال نکردن بروزرسانی ها بصورت پریودیک می باشد. مطلب دیگر تبادل جدول مسیریابی با همسایه های خود در زمانی هست که تغییری در جدول رخ داده باشد و درست در همین زمان است که اقدام به ارسال بروزرسانی نیز می کنند. بطور کلی در این نوع پروتکل ها زمانی که شبکه همگرا شد یکبار جدول مسیریابی مبادله می شود و مجددا تنها در صورتیکه تغییری در توپولوژی و آدرس های شبکه رخ دهد اقدام به ارسال بروزرسانی و جدول مسیریابی می کند. اینکار کمک شایانی به مدیریت پهنای باند و اشغال نبودن آن خواهد کرد. تنها ارسال زمانبندی شده توسط پروتکل های Classless ارسال Hello Packet در بازه های زمانی معین می باشد که آن هم برای تشخیص فعال بودن دستگاه مقابل است و این مطلب نیز پهنای باند زیادی را اشغال نخواهد کرد.

  • تفاوت بین پروتکل Classful و Classless

در جدول زیر مشخصات این پروتکل ها و تفاوت بین آنها مشخص شده است :

ردیف

پروتکل های Classful

پروتکل های Classless

۱

ارسال نکردن اطلاعات Subnet Mask در بروزرسانی جدول مسیریابی ارسال اطلاعات مربوط به Subnet Mask در بروزرسانی جدول مسیریابی

۲

تبادل اطلاعات در زمان معین

تبادل اطلاعات فقط در زمان وقوع تغییر

۳

استفاده از بروزرسانی معین

استفاده از بروزرسانی Triggered

۴

استفاده نکردن از Hello Message

استفاده از Hello Message برای تعیین وضعیت دستگاه مقابل

۵

مصرف پهنای باند بالا

مصرف پهنای باند پایین

۶

پشتیبانی نکردن از CIDR و VLSM

پشتیبانی از CIDR و VLSM

۷

مثال : RIP , IGRP

مثال : OSPF , IS-IS

امیدوارم که این مطلب کوتاه برای شما مفید واقع شده باشد. در این مطلب سعی شد تا به نکات ضروری و اصلی و تفاوت بین این دو نوع پروتکل مسیریابی اشاره شود.

 

منبع-شبکه-یوزر