پروتکل های مسیریابی دینامیک برای یادگیری مسیرها در شبکه و همچنین برقراری ارتباط بین روترها با روترهای همسایه پیکربندی می شوند.

پروتکل های RIP و OSPF دو نوع از پروتکل های مسیریابی دینامیک و از دسته IGP یا همان Interior Gateway Protocols می باشند که از جهاتی با یکدیگر تفاوت دارند، در این مطلب ما به بررسی تفاوت این دو پروتکل خواهیم پرداخت.

اولین تفاوت بین دو پروتکل RIP و OSPF دسته بندی آنها می باشد. پروتکل RIP در دسته Distance Vector و پروتکل OSPF در دسته Link State قرار می گیرند. تفاوت دیگر آنها در استفاده از الگوریتم های مسیریابی می باشد، پروتکل RIP از الگوریتم Bellman Ford استفاده می کند در حالیکه پروتکل OSPF از الگوریتم Dijkstra بهره می برد.

پروتکل های مسیریابی بطور کلی به دسته تقسیم بندی می شوند:

دسته Distance Vector: پروتکل هایی که در این دسته قرار می گیرند بهترین مسیر را برای رسیدن به مقصد بر اساس فاصله نسبی تعیین می کنند. هر زمان که Packet وارد یک روتر می شود، اشاره به یک Hop دارد. از نظر این پروتکل ها بهترین مسیر، مسیری می باشد که کمترین تعداد Hop را دارد.پروتکل های RIP و IGRP در این دسته قرار می گیرند.

دسته Link State: این دسته با نام Shortest Path First نیز شناخته می شود، در این پروتکل ها هر روتر اقدام به ایجاد سه جدول جداگانه می کند که هر کدام از این جداول وظیفه خاصی دارند. اولین جدول وظیفه همسایه های روتر را نشان می دهد، دومین جدول توپولوژی شبکه را تعیین می کند و سومین جدول همان جدول مسیریابی می باشد. پروتکل OSPF در این دسته قرار می گیرد.

دسته Hybrid: این دسته از خصوصیات هر دو دسته بالا استفاده می کند. پروتکل EIGRP از این نوع می باشد.

جدول زیر، مقایسه کلی بین دو پروتکل RIP و OSPF می باشد.

پروتکل مسیریابی RIP

پروتکل RIP برگرفته از Routing Information Protocol می باشد. این پروتکل در هر ۳۰ ثانیه کلیه محتویات جدول مسیریابی خود را بر روی تمامی اینترفیس های روتر منتشر می کند. متریک مورد استفاده توسط این پروتکل Hop Count می باشد که برای یافتن بهترین مسیر به سمت مقصد مورد استفاده قرار می گیرد. بیشترین مقدار Hop که پروتکل RIP از آن پشتیبانی می کند، ۱۵ عدد است. این پروتکل با استفاده از محدود کردن تعداد Hop ها از بوجود آمدن Loop جلوگیری می کند. پروتکل RIP شامل دو نسخه RIP V1 و RIP V2  می باشد که تفاوت های آن ها را در جدول زیر مشاهده می نمایید.

زمانبندی ها در RIP

زمانبندی بروزرسانی (Update Timer) : این زمانبندی تعیین می کند که جدول مسیریابی در چه بازه زمانی به روترهای دیگر ارسال شود. بصورت پیش فرض این زمان ۳۰ ثانیه می باشد.

زمانبندی Invalid : این زمانبندی تعیین می کند که مسیر ثبت شده در جدول مسیریابی روتر تا چه مدت زمانی در جدول باقی بماند. بصورت پیش فرض مقدار آن ۱۸۰ ثانیه می باشد. اگر روتر ظرف مدت زمان ۱۸۰ ثانیه نشانه ای از مسیر ثبت شده در جدول خود دریافت نکند آن را بعنوان یک متریک ۱۶ شناسایی کرده و در انتهای جدول قرار می دهد.

زمانبندی Flush : زمانبندی است که مشخص می کند یک مسیر تا چه زمانی می تواند در جدول مسیریابی نگهدار شود در حالیکه بروزرسانی از آن دریافت نمی گردد. مقدار پیش فرض آن ۲۴۰ ثانیه می باشد.

پروتکل مسیریابی OSPF

پروتکل OSPF مخفف Open Shortest Path First می باشد. یک پروتکل مسیریابی از دسته پروتکل های Link State. از خصوصیات بارز این پروتکل مسیریابی در جهات مختلف، مدیریت پهنای باند و بهترین نوع مسیریابی می باشد. OSPF توانایی برقراری احراز هویت بین روترها را دارا است بطوریکه تا این مسئله برقرار نشده است هیچگونه تبادل اطلاعاتی صورت نمی گیرد. در این حالت دو روش Simple Password و MD5 را در اختیار ما قرار می دهد.

تفاوت های کلیدی بین OSPF و RIP :

  • پروتکل RIP بر اساس Hop Count بهترین مسیر را تعیین می کند در حالیکه اولین معیار OSPF میزان Bandwidth لینک می باشد.
  • همگرایی یا Convergence یکی از معیارهای اصلی در زمینه مسیریابی می باشد. در پروتکل OSPF این مسئله با سرعت بیشتری نسبت به RIP صورت می گیرد.
  • خلاصه سازی یا Summarization به ما اجازه می دهد تا یک جدول مسیریابی تمیز و بهینه ای داشته باشیم. در RIP این مسئله بصورت اتوماتیک و در OSPF بصورت دستی اتفاق می افتد.
  • در پروتکل OSPF هیچگونه محدودیتی در تعداد Hop وجود ندارد در حالیکه تعداد Hop در پروتکل RIP تعداد ۱۵ عدد می باشد.